Το φεγγάρι μας βομβαρδίζεται πολύ συχνότερα από μετεωρίτες και μικροσκοπικά μετέωρα, με συνέπεια να δημιουργούνται κρατήρες, αλλά και να «ανακυκλώνεται» η επιφάνειά του με πολύ πιο γρήγορο ρυθμό από ό,τι πίστευαν οι επιστήμονες έως τότε.
Αυτό έχει ως αποτέλεσμα η Σελήνη να κάνει ένα πλήρες «λίφτινγκ προσώπου» κάθε 80.000 χρόνια περίπου, σύμφωνα με αμερικανική επιστημονική έρευνα που βασίστηκε σε στοιχεία του σεληνιακού δορυφόρου Lunar Reconnaissance Orbiter (LRO) της NASA, ο οποίος χαρτογραφεί τη Σελήνη από το 2009.
Οι συνεχείς πτώσεις μετεώρων ανασκάπτουν το επιφανειακό σαθρό στρώμα του δορυφόρου της Γης, τον λεγόμενο ρεγκόλιθο, σε βάθος έως δύο εκατοστών, με ρυθμό τουλάχιστον 100 φορές ταχύτερο από τις προηγούμενες εκτιμήσεις.
Παράλληλα, αν και οι περισσότεροι κρατήρες είναι πολύ παλιοί, οι αστεροειδείς που προσκρούουν στη Σελήνη δημιουργούν κάθε χρόνο κατά μέσο όρο 180 νέους κρατήρες διαμέτρου τουλάχιστον δέκα μέτρων. Ο ρυθμός δημιουργίας νέων κρατήρων υπολογίστηκε ότι είναι κατά 33% μεγαλύτερος από ό,τι θεωρούνταν προηγουμένως.
Κατά την επταετή περίοδο παρατήρησης που εξέτασε η μελέτη, εντοπίστηκαν τουλάχιστον 222 νέοι κρατήρες, με τον μεγαλύτερο από τους πρόσφατους κρατήρες που καταγράφηκαν να έχει διάμετρο 43 μέτρων.
Οι ερευνητές, με επικεφαλής τον πλανητικό επιστήμονα Έμερσον Σπέγιερερ του Πολιτειακού Πανεπιστημίου της Αριζόνα, δημοσίευσαν τα αποτελέσματα της έρευνάς τους στο επιστημονικό περιοδικό Nature.
Για τη μελέτη συγκρίθηκαν περισσότερα από 14.000 ζεύγη φωτογραφιών υψηλής ανάλυσης των ίδιων περιοχών της Σελήνης, τις οποίες είχε τραβήξει ο Lunar Reconnaissance Orbiter σε διαφορετικές χρονικές περιόδους. Οι εικόνες κάλυπταν σχεδόν το 7% της συνολικής σεληνιακής επιφάνειας.
Η Γη δέχεται επίσης βομβαρδισμό από μικρά μετέωρα, αλλά προστατεύεται σε μεγάλο βαθμό από την πυκνή ατμόσφαιρά της. Αντίθετα, η Σελήνη διαθέτει εξαιρετικά αραιή ατμόσφαιρα και η επιφάνειά της παραμένει πολύ περισσότερο εκτεθειμένη στις προσκρούσεις.
Η γήινη ατμόσφαιρα μπορεί να προκαλέσει τη διάσπαση εισερχόμενων μετεωροειδών πριν φτάσουν στην επιφάνεια, όπως συνέβη χαρακτηριστικά με το μετέωρο του Τσελιάμπινσκ, το οποίο εξερράγη στην ατμόσφαιρα.
Τα αποτελέσματα της έρευνας έχουν σημασία και για τον σχεδιασμό μελλοντικών επανδρωμένων αποστολών στη Σελήνη, καθώς η συχνότητα των προσκρούσεων και η συνεχής μεταβολή του επιφανειακού υλικού αποτελούν παράγοντες που πρέπει να λαμβάνονται υπόψη στον σχεδιασμό εγκαταστάσεων και εξοπλισμού.
Πηγή: Skai.gr
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου