Θεωρούμε τους εαυτούς μας λογικά όντα. Παίρνουμε αποφάσεις, οργανώνουμε τη ζωή μας, λύνουμε προβλήματα και γενικά πιστεύουμε ότι ξέρουμε τι κάνουμε.

Μέχρι να μπούμε στην κουζίνα και να ξεχάσουμε γιατί πήγαμε εκεί.

Ή μέχρι να ανοίξουμε το ψυγείο για τρίτη φορά μέσα σε δέκα λεπτά, ελπίζοντας προφανώς ότι στο μεταξύ εμφανίστηκε μέσα ένα φαγητό που δεν υπήρχε τις δύο προηγούμενες.

Η καθημερινότητά μας είναι γεμάτη από τέτοιες μικρές στιγμές. Πράγματα που κάνουμε σχεδόν όλοι, γνωρίζοντας κατά βάθος ότι δεν έχουν ιδιαίτερη λογική.

Ανοίγουμε ξανά το ψυγείο

Το άνοιξες πριν από πέντε λεπτά.

Είδες το τυρί, τα αυγά, ένα μισό λεμόνι, δύο γιαούρτια και εκείνο το τάπερ που κανείς στο σπίτι δεν θέλει να αναλάβει την ευθύνη να ανοίξει.

Δεν βρήκες τίποτα που να θέλεις.

Πέντε λεπτά αργότερα επιστρέφεις.

Ανοίγεις την πόρτα και κοιτάζεις πάλι μέσα με την αισιοδοξία ανθρώπου που περιμένει να έχει γίνει ανεφοδιασμός από αόρατο προσωπικό.

Τίποτα δεν άλλαξε.

Κλείνεις την πόρτα.

Θα επιστρέψεις.

Χαμηλώνουμε τη μουσική για να... βλέπουμε καλύτερα

Ψάχνεις έναν δρόμο. Προσπαθείς να παρκάρεις. Κοιτάζεις τους αριθμούς στις πολυκατοικίες.

Και ξαφνικά το χέρι πηγαίνει στο ραδιόφωνο.

Χαμηλώνεις τη μουσική.

Λες και το αυτοκίνητο διαθέτει περιορισμένο απόθεμα συγκέντρωσης και πρέπει να επιλέξει ανάμεσα στην ακοή και την όραση.

Το ακόμη καλύτερο είναι ότι εκείνη τη στιγμή η κίνηση φαίνεται απολύτως λογική.

Ψάχνουμε το κινητό ενώ κρατάμε το κινητό

Είναι μια από τις σπουδαιότερες στιγμές της σύγχρονης ζωής.

«Πού είναι το κινητό μου;»

Ακολουθεί έλεγχος στις τσέπες, στο τραπέζι, στον καναπέ και πιθανώς μια μικρή δόση πανικού.

Μέχρι να συνειδητοποιήσεις ότι το κρατάς στο χέρι σου.

Σε πιο προχωρημένες περιπτώσεις, μπορεί να μιλάς ήδη στο τηλέφωνο ενώ ψάχνεις το τηλέφωνο.

Ο άνθρωπος έχει στείλει διαστημόπλοια πέρα από το ηλιακό μας σύστημα. Αλλά αυτό εξακολουθεί να συμβαίνει.

Μπαίνουμε σε ένα δωμάτιο και ξεχνάμε γιατί

Ξεκινάς αποφασισμένος.

Σηκώνεσαι από την καρέκλα, περπατάς μέχρι το άλλο δωμάτιο και μόλις περάσεις την πόρτα...

κενό.

Στέκεσαι στη μέση του δωματίου κοιτάζοντας γύρω σου σαν να περιμένεις από κάποιο αντικείμενο να σου δώσει μια ένδειξη.

«Γιατί ήρθα εδώ;»

Τελικά επιστρέφεις εκεί από όπου ξεκίνησες και, σαν από θαύμα, θυμάσαι.

Και ξαναπηγαίνεις.

Πατάμε πιο δυνατά το κουμπί όταν δεν λειτουργεί

Πατάς το κουμπί του ασανσέρ.

Δεν ανάβει.

Το ξαναπατάς.

Τίποτα.

Την τρίτη φορά όμως δεν το πατάς απλώς. Το πατάς με αποφασιστικότητα. Με προσωπικότητα. Με ένα μικρό μήνυμα προς το μηχάνημα:

«Τώρα θα συνεργαστείς».

Το ίδιο συμβαίνει με τηλεχειριστήρια, πληκτρολόγια και σχεδόν κάθε ηλεκτρονική συσκευή που αρνείται να υπακούσει.

Κάπου μέσα μας φαίνεται να πιστεύουμε ότι τα μηχανήματα καταλαβαίνουν την αποφασιστικότητα.

Λέμε «πού είναι;» πριν καν αρχίσουμε να ψάχνουμε

Ανοίγεις ένα συρτάρι.

Το αντικείμενο που θέλεις δεν βρίσκεται ακριβώς μπροστά σου.

Η αναζήτηση έχει διαρκέσει περίπου ενάμισι δευτερόλεπτο.

Και ήδη ακούγεται:

«Πού το βάλατε;»

Συνήθως κάποιος άλλος έρχεται, μετακινεί ένα αντικείμενο δύο εκατοστά και αποκαλύπτει αυτό που έψαχνες.

Φυσικά δεν ήταν εκεί πριν.

Εμφανίστηκε μόλις ήρθε ο άλλος.

Κοιτάζουμε την ώρα και αμέσως την ξεχνάμε

Βγάζεις το κινητό από την τσέπη αποκλειστικά για να δεις την ώρα.

Κοιτάζεις την οθόνη.

Το ξαναβάζεις στην τσέπη.

Δύο δευτερόλεπτα αργότερα:

«Τι ώρα ήταν;»

Και πρέπει να επαναλάβεις ολόκληρη τη διαδικασία.

Το εντυπωσιακό είναι ότι την πρώτη φορά πράγματι κοίταξες την ώρα. Απλώς ο εγκέφαλος αποφάσισε ότι αυτή η πληροφορία δεν άξιζε ούτε τρία δευτερόλεπτα αποθήκευσης.

Περιμένουμε να φορτώσει κάτι πατώντας το ξανά

Ένα πρόγραμμα καθυστερεί.

Πατάς.

Δεν ανοίγει.

Ξαναπατάς.

Μετά άλλη μία φορά, για σιγουριά.

Και όταν τελικά ο υπολογιστής συνέλθει, ανοίγει έξι παράθυρα μαζί, επειδή εκτέλεσε με συνέπεια όλες τις εντολές που του έδωσες μέσα στον πανικό σου.

Τότε φυσικά θυμώνεις με τον υπολογιστή.

Ψάχνουμε κάτι στο σημείο όπου ξέρουμε ότι δεν βρίσκεται

Έχασες τα κλειδιά.

Κοίταξες πάνω στο τραπέζι.

Δεν είναι εκεί.

Ψάχνεις στην τσάντα, στο μπουφάν και στην κουζίνα.

Δεν τα βρίσκεις.

Τι κάνεις λοιπόν;

Ξανακοιτάζεις πάνω στο τραπέζι.

Δεν είναι εκεί.

Μετά από λίγο θα ξανακοιτάξεις.

Γιατί προφανώς υπάρχει πάντα η πιθανότητα τα κλειδιά να περίμεναν να γυρίσεις την πλάτη για να εμφανιστούν.

Λέμε «θα ξαπλώσω πέντε λεπτά»

Η συγκεκριμένη φράση έχει καταστρέψει περισσότερα απογευματινά σχέδια από όσα μπορούμε να υπολογίσουμε.

Δεν πρόκειται να κοιμηθείς.

Απλώς θα ξαπλώσεις λίγο.

Κλείνεις τα μάτια στις 17:20.

Τα ανοίγεις στις 19:43 και για τα πρώτα δευτερόλεπτα δεν είσαι απολύτως βέβαιος ποια ημέρα είναι, ποια χρονιά έχουμε και γιατί έξω έχει σκοτεινιάσει.

Διαβάζουμε ένα μήνυμα και απαντάμε... μέσα στο μυαλό μας

Έρχεται μήνυμα από έναν φίλο.

Το διαβάζεις και σκέφτεσαι αμέσως τι θα απαντήσεις.

Η απάντηση είναι τόσο ολοκληρωμένη μέσα στο κεφάλι σου ώστε ο εγκέφαλος θεωρεί προφανώς ότι η δουλειά τελείωσε.

Τρεις ημέρες αργότερα βλέπεις ξανά τη συνομιλία.

Το μήνυμα παραμένει εκεί.

Χωρίς απάντηση.

Και εσύ θα μπορούσες να ορκιστείς ότι είχες απαντήσει.

Όταν χάνεται το Wi-Fi, γινόμαστε τεχνικοί δικτύων

Το ίντερνετ σταματάει.

Δεν γνωρίζεις ακριβώς πώς λειτουργεί το router, αλλά αυτό δεν έχει καμία σημασία.

Το κοιτάζεις σοβαρά.

Ελέγχεις τα λαμπάκια.

Βγάζεις το καλώδιο.

Μετράς μερικά δευτερόλεπτα.

Το ξαναβάζεις.

Και περιμένεις μπροστά του σαν γιατρός έξω από χειρουργείο.

Όταν ανάψει το σωστό λαμπάκι, αισθάνεσαι μια μικρή προσωπική νίκη.

Και τελικά, ίσως δεν είμαστε τόσο παράλογοι

Οι περισσότερες από αυτές τις στιγμές δεν σημαίνουν ότι κάτι δεν πάει καλά με εμάς. Η καθημερινότητά μας είναι γεμάτη επαναλαμβανόμενες κινήσεις, περισπασμούς και πράγματα που κάνουμε σχεδόν αυτόματα.

Ακριβώς γι' αυτό είναι τόσο εύκολο να αναγνωρίσουμε τον εαυτό μας σε τέτοιες καταστάσεις.

Και ίσως εκεί βρίσκεται και το αστείο.

Μπορεί να έχουμε διαφορετικές δουλειές, χαρακτήρες, ηλικίες και ζωές, αλλά κάπου αυτή τη στιγμή υπάρχει ένας άνθρωπος που ανοίγει το ψυγείο για δεύτερη φορά.

Δεν βρήκε τίποτα.

Θα το ξανανοίξει σε πέντε λεπτά.

Και κατά πάσα πιθανότητα θα είμαστε εμείς.

Άλλη μία εβδομάδα ολοκληρώνεται στο ίντερνετ και, για ακόμη μία φορά, κανείς δεν μπορεί να εξηγήσει με βεβαιότητα τι ακριβώς συνέβη.

Το TikTok συνέχισε να μας δίνει συμβουλές που κανείς δεν ζήτησε, η τεχνητή νοημοσύνη συνέχισε να μπαίνει παντού, τα memes ανέλαβαν την ψυχολογική μας υποστήριξη και η Generation Z αποφάσισε ότι πράγματα που οι μεγαλύτεροι προσπαθούσαν χρόνια να ξεχάσουν είναι πλέον… vintage.

Καλώς ήρθατε λοιπόν στην εβδομαδιαία ανασκόπηση του διαδικτύου. Εκεί όπου τίποτα δεν χάνεται. Απλώς γίνεται screenshot.

Το TikTok ξέρει πλέον τι πρέπει να πεις σε κάθε περίσταση

Ένα από τα trends που κυκλοφόρησαν έντονα τις τελευταίες ημέρες είναι τα περίφημα «Things to say».

Η ιδέα είναι απλή: χρήστες των social media παρουσιάζουν τις υποτίθεται ιδανικές ατάκες που πρέπει να χρησιμοποιήσεις σε διάφορες περιστάσεις.

Στη δουλειά. Στη σχέση. Στους φίλους. Στη ζωή.

Γιατί, προφανώς, αυτό που έλειπε από την ανθρωπότητα ήταν ένας 22χρονος στο TikTok να μας εξηγήσει πώς θα μιλήσουμε στον προϊστάμενό μας.

Κάποτε ρωτούσαμε έναν φίλο.

Μετά ρωτούσαμε την Google.

Τώρα βλέπουμε ένα βίντεο 17 δευτερολέπτων από κάποιον που ξεκινάει με τη φράση:

«Κανείς δεν θα σου πει αυτό που θα σου πω εγώ...»

Και κάπου εκεί ξέρεις ότι τα επόμενα 17 δευτερόλεπτα θα αλλάξουν τη ζωή σου.

Ή τουλάχιστον τον αλγόριθμό σου.

Το AI έχει πλέον άποψη για όλα

Η τεχνητή νοημοσύνη φυσικά δεν θα μπορούσε να λείπει.

AI εικόνες, AI μουσική, AI βίντεο, AI συμβουλές, AI φίλοι, AI σχέσεις.

Σε λίγο θα ανοίγεις το ψυγείο και θα εμφανίζεται μήνυμα:

«Με βάση τις προηγούμενες επιλογές σου, θεωρώ ότι δεν χρειάζεσαι άλλο τυρί στις 11:47 το βράδυ».

Εκεί θα τραβηχτεί η κόκκινη γραμμή.

Μέχρι τότε, εκατομμύρια άνθρωποι συνεχίζουν να ρωτούν τα chatbot πράγματα που παλιότερα ρωτούσαν φίλους, γονείς, γιαγιάδες ή τον περιπτερά της γειτονιάς.

Το θετικό είναι ότι το AI απαντάει αμέσως.

Το αρνητικό είναι ότι η γιαγιά τουλάχιστον σου έδινε και ένα τάπερ φεύγοντας.

Η Google απέκτησε… Giggles

Ένα ακόμη meme που εμφανίστηκε αυτές τις ημέρες στο διεθνές internet περιστρέφεται γύρω από το «Google Giggles» και την πολυετή, κάπως περίπλοκη σχέση της Google με τα social media.

Το internet θυμήθηκε ξανά παλιές προσπάθειες, πλατφόρμες και εφαρμογές και έκανε αυτό που ξέρει καλύτερα:

τις έκανε meme.

Γιατί στο internet μπορείς να ξεχάσεις τον κωδικό σου, τα γενέθλια του κολλητού σου και πού άφησες τα κλειδιά σου.

Το internet όμως δεν ξεχνάει ποτέ μια αποτυχημένη εφαρμογή.

Η Gen Z ανακάλυψε ξανά τους millennials

Την ίδια στιγμή ένα κύμα νοσταλγίας έχει εμφανιστεί στο TikTok για τη λεγόμενη «Millennial Optimism Era».

Με απλά λόγια, οι νεότεροι αρχίζουν να αντιμετωπίζουν ως αισθητική μιας άλλης εποχής πράγματα που για κάποιους από εμάς συνέβησαν περίπου… προχθές.

Hipsters, φίλτρα φωτογραφιών, καφέδες φωτογραφημένοι από πάνω, μουστάκια σε μπλουζάκια και η εποχή όπου κάθε δεύτερη φωτογραφία έπρεπε να μοιάζει σαν να τραβήχτηκε το 1973.

Αν λοιπόν θυμάσαι όλα αυτά ως καθημερινότητα και όχι ως «retro aesthetic», έχουμε δυσάρεστα νέα:

το TikTok μόλις σε έκανε ιστορική περίοδο.

Τα ελληνικά social παραμένουν θεραπεία χωρίς ραντεβού

Στην Ελλάδα, πάντως, υπάρχει μία σταθερή αξία: η ατάκα.

Καθημερινές καταστάσεις, σχέσεις, δουλειά, ακρίβεια, Δευτέρα πρωί, οικογένεια και οι μικρές καταστροφές της ζωής συνεχίζουν να μετατρέπονται σε memes.

Το ελληνικό internet έχει καταφέρει κάτι μοναδικό.

Μπορεί να συμβεί οτιδήποτε και μέσα σε λίγα λεπτά κάποιος θα έχει γράψει από κάτω την κατάλληλη ατάκα.

Δεν έχουμε λύσει απαραίτητα το πρόβλημα.

Αλλά έχουμε ήδη βγάλει meme γι' αυτό.

Και φυσικά υπάρχουν τα fails

Γιατί όσο υπάρχουν άνθρωποι, κινητά τηλέφωνα και κάμερες ασφαλείας, θα υπάρχουν fails.

Άνθρωποι που ήταν απολύτως βέβαιοι ότι «το έχουν» περίπου μισό δευτερόλεπτο πριν αποδειχθεί ότι δεν το είχαν καθόλου.

Το internet μάς έχει διδάξει έναν βασικό κανόνα:

αν κάποιος πριν κάνει κάτι πει «τράβα βίντεο», υπάρχουν εξαιρετικές πιθανότητες να μην εξελιχθεί καλά.

Το μεγάλο συμπέρασμα της εβδομάδας

Κάποτε μπαίναμε στο internet για να βρούμε πληροφορίες.

Σήμερα μπαίνουμε για να δούμε ένα βίντεο και, 47 λεπτά αργότερα, γνωρίζουμε πώς εκπαιδεύεται μια βίδρα, τι έφαγε ένας άγνωστος στην Κορέα, ποια είναι τα πέντε σημάδια ότι η σχέση μας έχει πρόβλημα και γιατί κάποιος στην Αμερική έβαλε τεχνητή νοημοσύνη να γράψει country τραγούδι.

Την πληροφορία που ψάχναμε αρχικά;

Δεν τη βρήκαμε ποτέ.

Αλλά δεν πειράζει.

Μάθαμε ότι οι millennials είναι πλέον vintage.

Και κάπως έτσι ολοκληρώνεται άλλη μία απολύτως φυσιολογική εβδομάδα στο internet.

Ραντεβού την επόμενη εβδομάδα — εφόσον μέχρι τότε δεν έχει γίνει και αυτό AI.

Απίθανες ατάκες στα δικαστήρια που καταγράφηκαν κατά λέξη!

Μερικές φορές, η πραγματικότητα ξεπερνά τη φαντασία — ειδικά μέσα στις αίθουσες των δικαστηρίων. 

Από την περίφημη συλλογή "Disorder in the American Courts", συγκεντρώσαμε και σας παρουσιάζουμε όλους τους απίστευτους και ξεκαρδιστικούς διαλόγους μεταξύ δικαστών, δικηγόρων και μαρτύρων, ακριβώς όπως καταγράφηκαν από τους στενογράφους.

---

ΔΙΚΑΣΤΙΚΟΣ: Αυτή η μυασθένεια κ. μάρτυρα επηρεάζει τη μνήμη σας;
ΜΑΡΤΥΡΑΣ: Ναι..
ΔΙΚ: Και με ποιους τρόπους σας επηρεάζει τη μνήμη;
ΜΑΡΤΥΡΑΣ: Ξεχνάω...
ΔΙΚΑΣΤΙΚΟΣ: Ξεχνάτε; Μπορείτε να μας δώσετε ένα παράδειγμα για κάτι που έχετε ξεχάσει;

ΔΙΚΗΓΟΡΟΣ: Γιατρέ, δεν αληθεύει ότι όταν ένας άνθρωπος πεθάνει στον ύπνο του δεν το γνωρίζει ως το άλλο πρωί;
ΜΑΡΤΥΡΑΣ: Τώρα στ' αλήθεια περάσατε τις εξετάσεις για άσκηση νομικού επαγγέλματος;

ΔΙΚΗΓΟΡΟΣ: Ο μικρότερος γιος, ο εικοσάχρονος, τι ηλικίας είναι;
ΜΑΡΤΥΡΑΣ: Είναι 20, όσο περίπου και το IQ σας.

ΔΙΚ: Ήσουν παρών όταν πάρθηκε η φωτογραφία σου;
ΜΑΡΤΥΡΑΣ: Τώρα με δουλεύετε;

ΔΙΚΗΓΟΡΟΣ: Και είχε τρία παιδιά, έτσι δεν είναι;
ΜΑΡΤΥΡΑΣ: Ναι.
ΔΙΚΗΓΟΡΟΣ: Πόσα ήταν αγόρια;
ΜΑΡΤΥΡΑΣ: Κανένα.
ΔΙΚΗΓΟΡΟΣ: Υπήρχε κανένα κορίτσι;
ΜΑΡΤΥΡΑΣ: Κύριε Δικαστά, νομίζω χρειάζομαι άλλον δικηγόρο. Μπορώ να πάρω άλλον;

ΔΙΚΗΓΟΡΟΣ: Πώς τερματίστηκε ο πρώτος σας γάμος;
ΜΑΡΤΥΡΑΣ: Λόγω θανάτου.
ΔΙΚΗΓΟΡΟΣ: Και με τίνος τον θάνατο τερματίστηκε;
ΜΑΡΤΥΡΑΣ: Για μαντέψτε;

ΔΙΚΗΓΟΡΟΣ: Μπορείτε να περιγράψετε το άτομο;
ΜΑΡΤΥΡΑΣ: Ήταν μεσαίου αναστήματος και είχε γένια.
ΔΙΚΗΓΟΡΟΣ: Ήταν άντρας ή γυναίκα;
ΜΑΡΤΥΡΑΣ: Αν δεν είχε έρθει κάποιο τσίρκο στην πόλη, μάλλον άντρας θα έλεγα...

ΔΙΚΗΓΟΡΟΣ: Γιατρέ, πόσες από τις αυτοψίες σας τις έχετε διενεργήσει σε νεκρούς ανθρώπους;
ΜΑΡΤΥΡΑΣ: Όλες. Οι ζωντανοί, ξέρετε, αντιστέκονται πάρα πολύ.

ΔΙΚΗΓΟΡΟΣ: Θυμάστε την ώρα που εξετάσατε το σώμα;
ΜΑΡΤΥΡΑΣ: Η αυτοψία άρχισε γύρω στις 8:30 π.μ.
ΔΙΚΗΓΟΡΟΣ: Και ο κύριος Νέουτον ήταν νεκρός εκείνη την ώρα;
ΜΑΡΤΥΡΑΣ: Αν όχι, σίγουρα ήταν μέχρι να τελειώσω!

ΔΙΚΗΓΟΡΟΣ: Γιατρέ, πριν διενεργήσετε τη νεκροψία ελέγξατε αν υπήρχε σφυγμός;
ΜΑΡΤΥΡΑΣ: Όχi.
ΔΙΚΗΓΟΡΟΣ: Ελέγξατε την πίεση του αίματος;
ΜΑΡΤΥΡΑΣ: Όχι.
ΔΙΚΗΓΟΡΟΣ: Ελέγξατε την αναπνοή;
ΜΑΡΤΥΡΑΣ: Όχι..
ΔΙΚΗΓΟΡΟΣ: Ώστε λοιπόν, είναι πιθανόν ο ασθενής να ήταν ζωντανός όταν αρχίσατε τη νεκροψία;
ΜΑΡΤΥΡΑΣ: Όχι.
ΔΙΚΗΓΟΡΟΣ: Πώς μπορείτε να είστε σίγουρος, γιατρέ;
ΜΑΡΤΥΡΑΣ: Γιατί ο εγκέφαλός του βρισκόταν πάνω στο γραφείο μου σε μια γυάλα.
ΔΙΚΗΓΟΡΟΣ: Α, μάλιστα. Όμως θα μπορούσε ο ασθενής, παρ' όλα αυτά, να είναι ακόμη ζωντανός;
ΜΑΡΤΥΡΑΣ: Ναι, είναι πιθανόν! Θα μπορούσε να είναι ζωντανός και να ασκεί τη δικηγορία.

---

Πηγή: Disorder in the American Courts

Ατάκες αθλητικών σχολιαστών που έχουν μείνει στην ιστορία και προκαλούν γέλιο μέχρι δακρύων!

• ⚽ «Ο Παναθηναϊκός κερδίζει ένα πλάγιο από πλάγια θέση.»
• 🩹 «Χτύπησε κάτω από το μάτι, στο φρύδι.»
• 🏃 «Το πέσιμο ήταν πρόωρο και βεβιασμένο, αν και προηγήθηκε σπρώξιμο.»
• 🏟️ «Κυρίες και κύριοι, καλησπέρα σας από το στάδιο Λουί ντε Φινές (αντί για Λουί ΙΙ).»
• 🧤 «Ο Νικοπολίδης απέκρουσε την κεφαλιά με την παλάμη και το χέρι.»
• ⚽ «Και είναι γκολ και... άουτ!»
• 📺 «Για όσους έχουν ασπρόμαυρη τηλεόραση, ο έγχρωμος παίκτης Μπατίστα του Εθνικού είναι αυτός με το μπλε σορτσάκι.»
• 🤮 «Ο Ρονάλντο ξεχύνεται σαν εμετός στην επίθεση...»
• 🌍 «Βρισκόμαστε στο 20ό λεπτό του αγώνα Σουηδίας – Σουηδικής Αραβίας.»
• 🥊 «Δεξί κροσέ, αριστερό ντιρέκτ και... γκολ!»
• 💻 «Βλέπετε και στις κερκίδες τον κυρίαρχο στον χώρο της πληροφορικής και πάμπλουτο, Νίκολας Γκέιτς.»
• 🎤 «Και μετά την Kylie Minogue, άλλος ένας διάσημος Αυστραλός καλλιτέχνης, ο Savage Garden.»
• 🏃 «Ο Μαραντόνα με την μπάλα στα πόδια, μπαίνει στην περιοχή, ο Μαραντόνα μπαίνει μες στην μπάλα, Μαραντόνα...»
• 💨 «Φλο... Φλο... Φλο... και κάνει το επιθετικό φλάουτ.»

...και η ιστορία συνεχίζεται!