Θεωρούμε τους εαυτούς μας λογικά όντα. Παίρνουμε αποφάσεις, οργανώνουμε τη ζωή μας, λύνουμε προβλήματα και γενικά πιστεύουμε ότι ξέρουμε τι κάνουμε.
Μέχρι να μπούμε στην κουζίνα και να ξεχάσουμε γιατί πήγαμε εκεί.
Ή μέχρι να ανοίξουμε το ψυγείο για τρίτη φορά μέσα σε δέκα λεπτά, ελπίζοντας προφανώς ότι στο μεταξύ εμφανίστηκε μέσα ένα φαγητό που δεν υπήρχε τις δύο προηγούμενες.
Η καθημερινότητά μας είναι γεμάτη από τέτοιες μικρές στιγμές. Πράγματα που κάνουμε σχεδόν όλοι, γνωρίζοντας κατά βάθος ότι δεν έχουν ιδιαίτερη λογική.
Ανοίγουμε ξανά το ψυγείο
Το άνοιξες πριν από πέντε λεπτά.
Είδες το τυρί, τα αυγά, ένα μισό λεμόνι, δύο γιαούρτια και εκείνο το τάπερ που κανείς στο σπίτι δεν θέλει να αναλάβει την ευθύνη να ανοίξει.
Δεν βρήκες τίποτα που να θέλεις.
Πέντε λεπτά αργότερα επιστρέφεις.
Ανοίγεις την πόρτα και κοιτάζεις πάλι μέσα με την αισιοδοξία ανθρώπου που περιμένει να έχει γίνει ανεφοδιασμός από αόρατο προσωπικό.
Τίποτα δεν άλλαξε.
Κλείνεις την πόρτα.
Θα επιστρέψεις.
Χαμηλώνουμε τη μουσική για να... βλέπουμε καλύτερα
Ψάχνεις έναν δρόμο. Προσπαθείς να παρκάρεις. Κοιτάζεις τους αριθμούς στις πολυκατοικίες.
Και ξαφνικά το χέρι πηγαίνει στο ραδιόφωνο.
Χαμηλώνεις τη μουσική.
Λες και το αυτοκίνητο διαθέτει περιορισμένο απόθεμα συγκέντρωσης και πρέπει να επιλέξει ανάμεσα στην ακοή και την όραση.
Το ακόμη καλύτερο είναι ότι εκείνη τη στιγμή η κίνηση φαίνεται απολύτως λογική.
Ψάχνουμε το κινητό ενώ κρατάμε το κινητό
Είναι μια από τις σπουδαιότερες στιγμές της σύγχρονης ζωής.
«Πού είναι το κινητό μου;»
Ακολουθεί έλεγχος στις τσέπες, στο τραπέζι, στον καναπέ και πιθανώς μια μικρή δόση πανικού.
Μέχρι να συνειδητοποιήσεις ότι το κρατάς στο χέρι σου.
Σε πιο προχωρημένες περιπτώσεις, μπορεί να μιλάς ήδη στο τηλέφωνο ενώ ψάχνεις το τηλέφωνο.
Ο άνθρωπος έχει στείλει διαστημόπλοια πέρα από το ηλιακό μας σύστημα. Αλλά αυτό εξακολουθεί να συμβαίνει.
Μπαίνουμε σε ένα δωμάτιο και ξεχνάμε γιατί
Ξεκινάς αποφασισμένος.
Σηκώνεσαι από την καρέκλα, περπατάς μέχρι το άλλο δωμάτιο και μόλις περάσεις την πόρτα...
κενό.
Στέκεσαι στη μέση του δωματίου κοιτάζοντας γύρω σου σαν να περιμένεις από κάποιο αντικείμενο να σου δώσει μια ένδειξη.
«Γιατί ήρθα εδώ;»
Τελικά επιστρέφεις εκεί από όπου ξεκίνησες και, σαν από θαύμα, θυμάσαι.
Και ξαναπηγαίνεις.
Πατάμε πιο δυνατά το κουμπί όταν δεν λειτουργεί
Πατάς το κουμπί του ασανσέρ.
Δεν ανάβει.
Το ξαναπατάς.
Τίποτα.
Την τρίτη φορά όμως δεν το πατάς απλώς. Το πατάς με αποφασιστικότητα. Με προσωπικότητα. Με ένα μικρό μήνυμα προς το μηχάνημα:
«Τώρα θα συνεργαστείς».
Το ίδιο συμβαίνει με τηλεχειριστήρια, πληκτρολόγια και σχεδόν κάθε ηλεκτρονική συσκευή που αρνείται να υπακούσει.
Κάπου μέσα μας φαίνεται να πιστεύουμε ότι τα μηχανήματα καταλαβαίνουν την αποφασιστικότητα.
Λέμε «πού είναι;» πριν καν αρχίσουμε να ψάχνουμε
Ανοίγεις ένα συρτάρι.
Το αντικείμενο που θέλεις δεν βρίσκεται ακριβώς μπροστά σου.
Η αναζήτηση έχει διαρκέσει περίπου ενάμισι δευτερόλεπτο.
Και ήδη ακούγεται:
«Πού το βάλατε;»
Συνήθως κάποιος άλλος έρχεται, μετακινεί ένα αντικείμενο δύο εκατοστά και αποκαλύπτει αυτό που έψαχνες.
Φυσικά δεν ήταν εκεί πριν.
Εμφανίστηκε μόλις ήρθε ο άλλος.
Κοιτάζουμε την ώρα και αμέσως την ξεχνάμε
Βγάζεις το κινητό από την τσέπη αποκλειστικά για να δεις την ώρα.
Κοιτάζεις την οθόνη.
Το ξαναβάζεις στην τσέπη.
Δύο δευτερόλεπτα αργότερα:
«Τι ώρα ήταν;»
Και πρέπει να επαναλάβεις ολόκληρη τη διαδικασία.
Το εντυπωσιακό είναι ότι την πρώτη φορά πράγματι κοίταξες την ώρα. Απλώς ο εγκέφαλος αποφάσισε ότι αυτή η πληροφορία δεν άξιζε ούτε τρία δευτερόλεπτα αποθήκευσης.
Περιμένουμε να φορτώσει κάτι πατώντας το ξανά
Ένα πρόγραμμα καθυστερεί.
Πατάς.
Δεν ανοίγει.
Ξαναπατάς.
Μετά άλλη μία φορά, για σιγουριά.
Και όταν τελικά ο υπολογιστής συνέλθει, ανοίγει έξι παράθυρα μαζί, επειδή εκτέλεσε με συνέπεια όλες τις εντολές που του έδωσες μέσα στον πανικό σου.
Τότε φυσικά θυμώνεις με τον υπολογιστή.
Ψάχνουμε κάτι στο σημείο όπου ξέρουμε ότι δεν βρίσκεται
Έχασες τα κλειδιά.
Κοίταξες πάνω στο τραπέζι.
Δεν είναι εκεί.
Ψάχνεις στην τσάντα, στο μπουφάν και στην κουζίνα.
Δεν τα βρίσκεις.
Τι κάνεις λοιπόν;
Ξανακοιτάζεις πάνω στο τραπέζι.
Δεν είναι εκεί.
Μετά από λίγο θα ξανακοιτάξεις.
Γιατί προφανώς υπάρχει πάντα η πιθανότητα τα κλειδιά να περίμεναν να γυρίσεις την πλάτη για να εμφανιστούν.
Λέμε «θα ξαπλώσω πέντε λεπτά»
Η συγκεκριμένη φράση έχει καταστρέψει περισσότερα απογευματινά σχέδια από όσα μπορούμε να υπολογίσουμε.
Δεν πρόκειται να κοιμηθείς.
Απλώς θα ξαπλώσεις λίγο.
Κλείνεις τα μάτια στις 17:20.
Τα ανοίγεις στις 19:43 και για τα πρώτα δευτερόλεπτα δεν είσαι απολύτως βέβαιος ποια ημέρα είναι, ποια χρονιά έχουμε και γιατί έξω έχει σκοτεινιάσει.
Διαβάζουμε ένα μήνυμα και απαντάμε... μέσα στο μυαλό μας
Έρχεται μήνυμα από έναν φίλο.
Το διαβάζεις και σκέφτεσαι αμέσως τι θα απαντήσεις.
Η απάντηση είναι τόσο ολοκληρωμένη μέσα στο κεφάλι σου ώστε ο εγκέφαλος θεωρεί προφανώς ότι η δουλειά τελείωσε.
Τρεις ημέρες αργότερα βλέπεις ξανά τη συνομιλία.
Το μήνυμα παραμένει εκεί.
Χωρίς απάντηση.
Και εσύ θα μπορούσες να ορκιστείς ότι είχες απαντήσει.
Όταν χάνεται το Wi-Fi, γινόμαστε τεχνικοί δικτύων
Το ίντερνετ σταματάει.
Δεν γνωρίζεις ακριβώς πώς λειτουργεί το router, αλλά αυτό δεν έχει καμία σημασία.
Το κοιτάζεις σοβαρά.
Ελέγχεις τα λαμπάκια.
Βγάζεις το καλώδιο.
Μετράς μερικά δευτερόλεπτα.
Το ξαναβάζεις.
Και περιμένεις μπροστά του σαν γιατρός έξω από χειρουργείο.
Όταν ανάψει το σωστό λαμπάκι, αισθάνεσαι μια μικρή προσωπική νίκη.
Και τελικά, ίσως δεν είμαστε τόσο παράλογοι
Οι περισσότερες από αυτές τις στιγμές δεν σημαίνουν ότι κάτι δεν πάει καλά με εμάς. Η καθημερινότητά μας είναι γεμάτη επαναλαμβανόμενες κινήσεις, περισπασμούς και πράγματα που κάνουμε σχεδόν αυτόματα.
Ακριβώς γι' αυτό είναι τόσο εύκολο να αναγνωρίσουμε τον εαυτό μας σε τέτοιες καταστάσεις.
Και ίσως εκεί βρίσκεται και το αστείο.
Μπορεί να έχουμε διαφορετικές δουλειές, χαρακτήρες, ηλικίες και ζωές, αλλά κάπου αυτή τη στιγμή υπάρχει ένας άνθρωπος που ανοίγει το ψυγείο για δεύτερη φορά.
Δεν βρήκε τίποτα.
Θα το ξανανοίξει σε πέντε λεπτά.
Και κατά πάσα πιθανότητα θα είμαστε εμείς.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου